Valsolda

De elf breuken De Valsolda-waarden zijn verdeeld over twee verschillende hoogtebanden. Sint Mamete, De gemeentezetel aan de monding van de Soldo-beek is de historische haven van het dal, met zijn romaanse klokkentoren uit de 11e eeuw en lazaret uit de 17e eeuw. Cressogno e Lagere en hogere Albogasio De oevers van het meer zijn bezaaid met historische villa's en privésteigers. Oria, Het huis, gelegen tegenover de landtong van San Mamete, herbergt het huis van Antonio Fogazzaro, dat nu eigendom is van de FAI (Federation of Agricultural Investment). Op de hellingen van de berg, Kasteel Het staat op een rotsachtige uitloper op 720 meter hoogte en bewaakt de kerk van San Martino met haar zeventiende-eeuwse fresco's; Loge, Puria, Drano e Dasio Het zijn landelijke, agrarische gehuchten, verscholen tussen terrasvormige wijngaarden en olijfgaarden, bereikbaar via oude, geplaveide muilezelpaden. Elk gehucht heeft fonteinen, wasplaatsen en votiefkapellen bewaard die getuigen van het dagelijks leven van een gemeenschap aan een Alpenmeer.

Sint Margaretha Het is een uniek gehucht in het panorama van Ceresio: een zeer kleine bewoonde kern, verscholen in een smalle inham aan de Valsoldese kust., alleen bereikbaar via het meer per boot of via een steil panoramisch pad dat begint in Albogasio Superiore. Het dorp heeft een Romaanse kerk uit de 12e eeuw met een zeldzame fresco gedateerd 1427 met een afbeelding van de heilige Margaretha van Antiochië, en de overblijfselen van een lazaret waar tijdens de Manzoniaanse pest 1630 De besmette mensen van Valsolda werden in quarantaine geplaatst. In de jaren veertig en vijftig was Santa Margherita ook het startpunt voor een panoramische kabelbaan die het meerbekken verbond met het plateau van Lanzo d'IntelviDe constructie, die in 1977 werd ontmanteld, wordt tegenwoordig alleen nog herinnerd door een paar foto's uit die tijd en een kort stukje spoor dat als gedenkteken is overgebleven.

Weinig Italiaanse regio's kennen een literaire dichtheid die te vergelijken is met die van Valsolda. Antonio Fogazzaro Hij heeft hier zijn meesterwerk geplaatst. Kleine oude wereld (1895), waardoor het gehucht Oria de emotionele en narratieve setting van de roman wordt. De Zwitsers-Duitse schrijver Hermann Hesse, Nobelprijswinnaar voor Literatuur in 1946, schilderde een aquarel van Lower Albogasio tijdens een van zijn verblijven aan het Ceresio-meer, nu bewaard in een privécollectie. Brunella Gasperini, San Mameté, pseudoniem van Bianca Robecchi, een van de populairste Italiaanse journalisten en schrijvers van de tweede helft van de twintigste eeuw, koos meer dan dertig jaar lang als zomerverblijf voor haar. Sinds 2015 woont de schrijfster er permanent. Emiliano Bezzon Hij situeerde een aantal van zijn misdaadromans in Valsolda, waarmee hij bijdroeg aan het in stand houden van de traditie die de vallei tot een uitzonderlijke literaire setting maakt.

Tussen de De zestiende en achttiende eeuw, Valsolda bracht generaties kunstenaars voort die hun kunst door heel Europa exporteerden. Talrijke families waren hierbij betrokken: de Goed met elkaar opschieten van Albogasio, de Bellotti, i Fontein, i Merlins, i Ceroni, i Puttini, i Goed van Puria, de Kleine gezichtjes van Castello, de Lezzeni van Albogasio. Daaraan wordt de monumentale figuur van toegevoegd. Pelgrim Tibaldi van Puria (1527-1596), een van de belangrijkste protagonisten van het post-Michelangelo maniërisme, actief tussen Bologna, Milaan en het hof van Filips II van Spanje.

Onder de gedocumenteerde cijfers bevinden zich die van Pagani Museum opvallen Isidoro Affaitati (Albogasio, ca. 1622-1684), eerste architect van de koning van Polen en auteur van kerken en paleizen in de Republiek der Twee Naties (Koninkrijk Polen en Groothertogdom Litouwen); zijn broer Carlo Ambrogio Affaitati, Canon van Warmia en biechtvader van koningin Maria Luigia Gonzaga; Carlo Ceroni, architect actief in Węgrów (Polen) aan het begin van de achttiende eeuw, waar tot op de dag van vandaag een straat zijn naam draagt; en Domenico Merlini, de eerste architect van de Poolse koning Stanislaus August Poniatowski. Paul Pagani (1655-1716) di Castello was een hofschilder tussen Venetië, Wenen en de Habsburgse landen in Centraal-Europa. Hij werkte voor keizer Leopold I in Wenen, voor prins-bisschop Karel Liechtenstein Castelcorn in Moravië (Kroměříž) en in Krakau in Polen. Zijn geschiedenis wordt tegenwoordig gedocumenteerd door de Pagani Museum, de enige tentoonstellingsruimte in Europa die gewijd is aan artistieke emigratie uit Valsoldo.