Dalbodem

La Parochiekerk van Porlezza, opgedragen aan Sint Victor, is een van de zevenenvijftig oude parochiekerken van het aartsbisdom Milaan, waarvan de oorsprong minstens teruggaat tot 10e eeuw. Meer dan vijfhonderd jaar lang – van de 11e tot de 16e eeuw – bestuurde de parochie een uitgestrekte gemeenschap. zeventien dorpen waaronder Cavargna, Cusino, Buggiolo, Seghebbia, Cima, Corrido en het gehele stroomgebied van de oostelijke valleien van Ceresio, dat het religieuze, juridische en administratieve centrum van het gehele CeresioValli-gebied vormde. De huidige kerk, volledig herbouwd in 18e eeuw Op de overblijfselen van het middeleeuwse gebouw worden de doopvont uit 1404, Originele documenten uit de parochiekanselarij en een aanzienlijke collectie gewaden en liturgische voorwerpen uit de 17e en 18e eeuw. De bezittingen van het bisdom werden na het Concilie van Trente geleidelijk aan ontmanteld, maar de herinnering aan zijn prestige leeft voort in de parochies die het ooit bestuurde.

De Lake Piano, een klein gletsjermeer van slechts 0,7 km² Gescheiden van Ceresio door morenen uit het Kwartair, wordt het tegenwoordig beschermd door Piano Lake Natuurreservaat, Speciaal beschermd gebied (SAC) Het reservaat is door de Europese Unie erkend als onderdeel van het Natura 2000-netwerk en herbergt een buitengewone biodiversiteit: 141 vogelsoorten geregistreerd, waaronder zeldzaamheden zoals de roerdomp, de'purperreiger en het kleine fuut, Het reservaat herbergt een diverse inheemse visfauna (karper, zeelt, snoek) en moerasvegetatie die steeds zeldzamer wordt in de Alpen. Het 12 kilometer lange, vlakke fiets- en wandelpad dat door het reservaat loopt, verbindt Porlezza met Menaggio en biedt goed uitgeruste observatiepunten en een natuurpad met informatiepanelen. Het is een van de weinige intacte valleimeerhabitats in de Lombardische Voor-Alpen.

Van de 1884 tot 1939, een historische smalspoorlijn verbonden Menaggio aan het Comomeer in Porlezza aan het Ceresiomeer, dwars door de vallei in slechts 12 kilometer en fungerend als overstappunt tussen de scheepvaart op de Lario en die op het Ceresiomeer. Ingehuldigd door een Anglo-Italiaans bedrijf om de scheepvaart te vergemakkelijken. Grand Tour De spoorlijn, die vroeger door Britse reizigers tussen de grote voor-Alpenmeren werd gebruikt, bereikte zijn hoogtepunt in de eerste decennia van de twintigste eeuw, toen stoomtreinen en later elektrische treinen tot wel 200.000 passagiers per jaar vervoerden. De economische crisis van de jaren dertig, de concurrentie van de auto en het uitbreken van de oorlog leidden tot de sluiting in 1939. Tegenwoordig is een deel van de route omgebouwd tot een spoorlijn. fiets-/voetgangerspad, en een kleine permanente tentoonstelling Op station Porlezza kunt u de spoorweggeschiedenis herbeleven met treinkaartjes, uniformen en foto's uit die tijd.

De kleine gemeente Goede Lario Het draagt zijn huidige naam pas sinds die tijd. 1863, het jaar waarin het koninklijk decreet de Italiaanse plaatsnamen verenigde na de nationale eenwording. Gedurende de De middeleeuwen en de moderne tijd het dorp stond in plaats daarvan bekend als Maldino, een naam die sinds die tijd in parochiedocumenten voorkomt. 12e eeuw en volgens sommige hypothesen gekoppeld aan Manilius, een oude Romeinse landeigenaar. De naamswijziging werd ingegeven door de noodzaak om homofonie met het bijvoeglijk naamwoord te vermijden. Maldino (slecht voorteken) en in plaats daarvan het bassin van de in herinnering brengen Lario, waarmee de geografische identiteit van het gebied wordt bevestigd. Zelfs vandaag de dag gebruiken de ouderen van de vallei deze dialectvorm. Maldìn om naar het dorp te verwijzen, en''Parochiearchief Het bewaart achttiende-eeuwse documenten die getuigen van het voortbestaan van de oorspronkelijke plaatsnaam in het dagelijks leven van een gemeenschap die gewend was de politieke veranderingen van de eeuwen te doorstaan.