Want de beste manier om het meer en de omliggende valleien te ontdekken, is door geen plan te hebben.
Er is een paradox die doorgewinterde reizigers maar al te goed kennen: de mooiste plekken vind je vaak als je er niet naar zoekt. Dit geldt voor achterafweggetjes, restaurants zonder uithangbord, adembenemende uitzichten achter een bocht die niet op de kaart stond. En het is vooral waar voor de Meer van Ceresio en de valleien die het omarmen.
Dit artikel vertelt je niet wat je moet doen, maar juist wat je níét moet doen.
Het probleem van perfecte programma's
We leven in het tijdperk van geoptimaliseerde reisroutes. Elke reis wordt opgedeeld in etappes met tijdschema's, beoordelingen met sterren en routes die tot op de minuut nauwkeurig zijn berekend. Het resultaat is dat we overal aankomen met alle kennis van zaken, en vertrekken zonder werkelijk iets ontdekt te hebben.
De Meer van Ceresio Zo werkt het niet. Het is niet zo'n bestemming. Je hoeft er geen foto's te maken, je hoeft je niet drie maanden van tevoren te reserveren bij een restaurant, en iedereen loopt er tegelijk naartoe. Hier onthullen het meer en de omliggende valleien zich langzaam, stukje voor stukje, aan wie het geduld – of de wijsheid – heeft om de tijd te nemen.
Een gebied dat zich openbaart aan hen die doelloos ronddwalen.
De 15 gemeenten liggen verspreid over valleien, heuvelruggen en kusten binnen een straal van slechts enkele kilometers, maar elk heeft een eigen karakter. Valsolda Het heeft dorpjes die tegen de berghelling aan liggen en uitkijken over de Zwitserse kust. Porlezza Het is het bruisende hart waar mensen elkaar ontmoeten aan de oever van het meer. Carlazzo bewakers de Piano Lake Reserve, rustig en afgelegen. Claino met Osteno verbergt zijn Grotten van Rescia in de buik van de berg, alleen bereikbaar over water. En dan zijn er nog de valleien die omhoog rijzen — de Cavargna-vallei met zijn bergweiden, de Rezzo-vallei met de dichte bossen waar de stilte nog steeds werkelijk heerst, het bassin van Grandola en United waar de kastanjeboomgaarden naar de herfst ruiken.
Je hebt geen plan nodig om ze te vinden. Je hoeft alleen maar op pad te gaan.
Wat gebeurt er als je niet plant?
Soms neem je een zijweg omdat er een interessant bord staat, en kom je terecht in een dorpje waar een oude man je vertelt over het festival van volgende week. Soms stop je voor de lunch op een plek waar je de lokale bevolking buiten ziet zitten, in plaats van waar het algoritme je naartoe stuurde. Soms duurt een wandeling die eigenlijk maar een uurtje zou duren, een hele middag omdat je halverwege een uitzichtpunt tegenkomt dat in geen enkele reisgids staat, en daar ga je zitten en kijk je hoe het meer van kleur verandert met het licht.
Het gebeurt dat bij Heiligdom van Caravina Je komt er per toeval terecht, via een vervaagd wegwijzerbord, en wanneer je de kerk met fresco's binnenstapt, begrijp je waarom pelgrims er al eeuwenlang naartoe klimmen. Het blijkt dat de Fiets-/voetpad van Porlezza naar Menaggio Je reist er zonder stopwatch, en stopt telkens als de rivier de Cuccio je uitnodigt om te kijken. Het gebeurt dat... Val Sanagra Museum Je komt er terecht omdat de geur van het omringende bos je aantrok, niet omdat het op je lijstje stond.
Vijf regels voor het hebben van geen regels
Als je echt iets nodig hebt om je aan vast te houden, zijn hier vijf suggesties. Maar voel je vrij om ze allemaal te negeren.
Neem comfortabele schoenen mee, geen reisplan. Het gebied laat zich het best te voet verkennen. De wegen tussen de dorpen zijn kort, er zijn overal paden en je komt verrassingen tegen wanneer het terrein verandert van asfalt naar aarde naar eeuwenoude stenen.
Volg het water. Het meer is er altijd, maar het is nooit hetzelfde. Vanaf de oever van Porlezza is het een brede, heldere horizon. Vanuit Oria, in Valsolda, Het is een groene afgrond tussen de bergen. Vanaf de vlakte van Porlezza is het een herinnering verborgen achter het riet van de natuurreservaat. En naarmate je de valleien afdaalt, verandert het geluid van het water: het wordt een beekje, een waterval, een dorpsfontein. Elk waterelement vertelt een ander verhaal.
Eet waar de locals eten. Zoek niet naar het restaurant met de meeste recensies. Zoek naar het restaurant met het geruite tafelkleed en de handgeschreven menukaart. Zoek naar de crotto met de lage deur, waar het koel is in de zomer en warm in de winter. Aan het meer draait de keuken om baars en missoltini. In de valleien wordt het polenta met bergkaas, diezelfde ochtend geplukte paddenstoelen, wild en kastanjehoning. Laat je leiden door de aroma's.
Praat met mensen. Lokale bewoners weten dingen die geen enkele app kan overbrengen. Ze weten waar de narcissen in de lente bloeien, welk pad in Val Cavargna het mooist is na een regenbui, hoe laat de zon achter de Generoso ondergaat en dat schijnbaar onmogelijke lichteffect creëert. Vraag het, luister, zeg dankjewel. Dat is het beste toegangsbewijs dat er is.
Verdwaal minstens één keer. Niet gevaarlijk, maar bewust. Sla een onbekende weg in. Beklim die stenen trap tussen de huizen. Volg dat pad met het opschrift "30 minuten" zonder te weten waar het naartoe leidt. Ware ontdekkingen komen voort uit subtiele desoriëntatie.
Dit is niet het Comomeer (en dat is juist de kracht ervan).
Een paar kilometer naar het westen ligt het Comomeer, met zijn beroemde villa's, boten vol toeristen en rijen bij de parkeerplaatsen van het Bellagio. Het is prachtig, dat zal niemand ontkennen. Maar het is een soort schoonheid die snel vervaagt, omdat je het al duizend keer eerder hebt gezien.
De Ceresio en zijn valleien Ik ben het kleine broertje waar niemand van weet. De stille, met de mooiste verhalen. Er bestaat nog geen ansichtkaartafbeelding van, want de schoonheid ervan laat zich niet in één foto vatten – ze bestaat uit sferen, uit veranderend licht, uit dorpjes aan het meer die om een bocht verschijnen, uit valleien die oprijzen naar bergweiden waar de tijd stilstaat, uit stiltes die je nergens anders vindt.
Dit is de superkracht ervan: als je het ontdekt, voelt het alsof het van jou is. Je hebt het niet op Instagram gevonden. Een influencer heeft het je niet aangeraden. Je hebt het zelf ontdekt, wandelend, om je heen kijkend, een pad volgend dat geen naam had.
Wanneer je een kompas nodig hebt (en geen programma).
Loslaten betekent niet dat je geen idee hebt waar je heen moet. Als je op pad bent en wilt weten waar het naartoe leidt, als je een plek zoekt om vanavond te slapen, als je wilt weten welke evenementen er deze week plaatsvinden – er is een website. ceresio5valli.it En binnenkort een app die je begeleidt zonder je te sturen.
Het is geen reisgids die je vertelt "ga hier om 10 uur, en daar om 12 uur." Het is meer alsof je een lokale vriend hebt die alles weet en je alleen tips geeft als je erom vraagt. De functie "Ontdek in de buurt" doet precies dat: het laat je zien wat er op dat moment in je omgeving te vinden is, zonder je te dwingen een vooraf bepaalde route te volgen.
Het is het verschil tussen een navigatiesysteem dat zegt "sla over 50 meter rechtsaf" en een medereiziger die zegt: "hé, kijk, daar achterin is iets moois.".
Het enige wat je mee hoeft te nemen
Nieuwsgierigheid. Al het andere – informatie, suggesties, kaarten – vind je onderweg. Het land is gul voor wie met open ogen en zonder pretenties aankomt.
Het meer en de omliggende valleien wachten op je. Ze weten niet dat je eraan komt, en dat is precies de bedoeling.
Laat je verrassen. Tussen het meer en de valleien zijn de beste plannen vaak de plannen die je niet hebt gemaakt.
Galerij: Fragmenten van de 5 Valleien
